Serj on SoaDpage

[Ojegoff]

У меня кожа на теле стала немного дряблой. И я думаю, что стоит начать заниматься спортом, чтобы у меня были мышцы, которые кожу бы разглаживали. Потому что жирок упругости явно не добавляет. И вот думаю, как и где заниматься в Москве. А вы занимаетесь хоть каким-то спортом?

[Aerials]

Периодически у меня весьма близкие отношения со спортом. Дело в том, что есть у меня склонность к полноте. Поэтому периодически надо из себя лишний вес убирать. И я обращаюсь в прокат эллиптических тренажеров в Москве https://fitsharing.ru/arenda/ellipticheskie-trenazhery/ . Где беру на время эллипс и начинаю на нём дома заниматься. Чтобы нормализовать свой вес и привести себя в норму.

[Gustos]

Мои занятия спортом ограничиваются пробежками по вечерам на стадионе. И то, это только в тёплое время года. Как только становится холодно, то я кутаюсь в плед и больше никуда не выхожу.

[Virruz]

Я регулярно посещаю спортзал. Я считаю, что каждый мужчина должен и выглядеть по-мужски, а не ходить сдыхлей или как будто беременный с пузом. Должен быть спортивного телосложения.

[angrygoose631]

Rostini aytsam, hayotimning oxirgi bir yilida o‘zimni qandaydir tuman ichida yurgandek his qilardim. Ishda hamma narsa joyida bo‘lsa ham, uyga qaytganimda devorlar menga yaqinlashib kelayotgandek tuyulardi. Do‘stlar bilan uchrashuvlar kamaydi, telefonda gaplashadigan odamlar soni barmoq bilan sanarli bo‘lib qoldi. Kechqurun uyga kirib chiroqni yoqqanimda, xonaning jimjitligi quloqlarimni bosib ketardi. O‘sha paytlarda men bir narsani anglardim: odam o‘zidan qochish uchun har qanday yo‘lni topadi. Ba’zilar kinoga ketadi, ba’zilar musiqaga berilib ketadi, yana ba’zilar esa internet olamiga sho‘ng‘ib ketadi. Men ham o‘sha sho‘ng‘ishni boshladim, lekin qayerga ketayotganimni o‘zim ham bilmasdim. Bir kuni kechqurun, hech narsa qilishni xohlamay, divanda yotganimda, telefonda futbol chempionlar ligasi haqida qisqa bir video ko‘zimga tashlandi. O‘sha videoda bir yigit o‘z jamoasining g‘alabasidan shunday xursand bo‘ldiki, hatto yig‘lab yubordi. Men o‘sha paytda o‘zimni juda g‘alati his qildim — negadir mening ko‘zim ham namlandi. Ertasi kuni men o‘sha hissiyotni qayta boshdan kechirish uchun futbol haqida ko‘proq ma’lumot qidira boshladim. Shunda futbolchi degan saytga tasodifan kirib qoldim. Rostini aytsam, dastlab bu shunchaki qiziqish edi, hech qanday pul tikish niyatim yo‘q edi. Shunchaki o‘yin natijalarini, statistikani ko‘rmoqchi edim. Lekin sahifalarni varaqlab, jadvallarni, raqamlarni, o‘yinchilarning statistikasini ko‘rganimda, miyamda nimadir jonlandi. Bu raqamlar orasida qandaydir tartib, qonuniyat borligini sezdim. Har bir o‘yinning orqasida minglab soatlar, mashaqqatlar, hisob-kitoblar yashiringanini tushuna boshladim.

Avvaliga men shunchaki kuzatuvchi edim. Har kuni kechqurun saytga kirib, o‘tgan o‘yinlarning natijalarini, jamoalarning formalarini, o‘yinchilarning maydondagi harakatlarini o‘rganardim. O‘zimga qiziqarli savollar berardim: nega bu jamoa uy o‘yinlarida kuchliroq? Nega bu o‘yinchi ikkinchi bo‘limda ko‘proq gol uradi? Sekin-sekin bu savollarga javob topa boshladim. Statistikani o‘rganish meni shu qadar o‘ziga tortdiki, kechqurunlari telefonni qo‘limga olib, bir soat emas, ikki soat, ba’zan uch soatlab o‘tirib qolardim. O‘sha paytlarda hayotimdagi bo‘shliq nimadir bilan to‘lib borayotgandek edi. O‘zimni foydali ish bilan shug‘ullanayotgandek his qilardim. Bir kuni do‘stim menga bu qiziqishimni pul tikishga aylantirishni taklif qildi. Avvaliga men qo‘rqdim. Chunki pul tikish degani — bu javobgarlik, bu tavakkalchilik. Lekin ichimda nimadir meni turtib turardi: “Sinab ko‘r, baribir hammasi bir xil, hayotingdan hech narsa o‘zgarmaydi”. Va men sinab ko‘rdim.

Birinchi tikishim juda kichik edi — atigi bir necha ming so‘m. O‘sha o‘yinda men ikki hafta davomida statistikani o‘rgangan jamoa g‘alaba qozondi. G‘alaba kelganda ichimda qandaydir iliq to‘lqin yugurdi. Bu pulning miqdori emas edi — bu men to‘g‘ri qaror qabul qilganimni his qilish edi. O‘sha kuni kechqurun uyga qaytganimda, devorlar endi menga yaqinlashib kelayotgandek tuyulmadi. Keyingi haftalarda men o‘zimni tutib oldim: har bir tikishdan oldin kamida uch kun statistikani o‘rganardim, o‘yinchilarning formasini, jamoalarning uy va safar o‘yinlaridagi natijalarini solishtirardim. Ba’zan o‘ylab o‘tirib, o‘zimni ahmoq his qilardim — axir bu shunchaki o‘yin-ku, nega buncha jiddiy qabul qilyapman? Lekin boshqa tomondan, bu jarayon menga hayotimdagi tartibsizlikni yengishga yordam berayotgandek edi. Har bir muvaffaqiyatli tikish meni bir oz bo‘lsa ham o‘zimga ishonch bilan to‘ldirardi.

Eng esda qolgan voqea o‘tgan qishda sodir bo‘ldi. Men bir hafta davomida bir jamoa haqida ma’lumot yig‘dim. Ularning asosiy hujumchisi jarohatdan qaytgan edi, lekin ko‘pchilik uni hali formaga kirmagan deb hisoblardi. Men esa uning oldingi o‘yinlaridagi harakatlarini, to‘p bilan qanday ishlashini, raqib himoyachilariga qarshi qanday o‘ynashini diqqat bilan kuzatdim. Natijada men bu jamoa kutilganidan ko‘ra yaxshiroq o‘ynashiga ishondim. Tikish katta bo‘lmadi, lekin o‘yin natijasi meni hayratda qoldirdi — jamoa uch gol urib, toza g‘alaba qozondi. O‘sha kechqurun men uyda yolg‘iz o‘tirib, o‘zimni tabassum qilayotganimni payqadim. Bu tabassum puldan kelmagan edi. Bu tabassum men o‘z aqlimga, o‘z tahlilimga ishonganim uchun edi. O‘sha paytda men tushundim: men qochayotgan narsa — bu hayotning o‘zi emas, balki o‘zimning ojizligim edi. Futbol va uning atrofidagi bu dunyo menga o‘zimni kuchli his qilish imkoniyatini berdi.

Albatta, hamma tikishlarim ham muvaffaqiyatli bo‘lmadi. Ba’zida o‘ylaganim teskari chiqardi, ba’zida jamoam kutilmaganda yutqazardi. Lekin o‘sha mag‘lubiyatlar ham meni sindirmadi, aksincha, sabr qilishni o‘rgatdi. Men endi faqat g‘alabaga emas, jarayonning o‘ziga ham qiziqib qoldim. Har kuni yangi ma’lumotlar, yangi raqamlar, yangi hikoyalar paydo bo‘lardi. Va men o‘sha hikoyalarning bir qismiga aylanayotgandek his qilardim. Endi kechqurunlari uyga qaytganimda chiroqni yoqqanimda xona jimjitligi meni avvalgidek bosib ketmaydi. Men telefonni qo‘limga olib, o‘sha saytga kirib, yangi o‘yin natijalarini ko‘raman, statistikani o‘rganaman, o‘zimning kichik tahlillarimni qilaman. Ba’zan o‘zimga kulaman: “Sen ahmoq, axir bu shunchaki o‘yin-ku”. Lekin keyin o‘ylab qolaman — hayotda hamma narsa jiddiy bo‘lishi shart emas. Ba’zan odamga o‘zini yaxshi his qilish uchun kichik bir burchak, kichik bir mashg‘ulot yetarli bo‘ladi. Men uchun o‘sha burchak — bu futbol dunyosi bo‘ldi. Va men bundan juda xursandman, chunki o‘zimni qayta topdim.